Ik schrijf dit midden in de nacht, omdat slapen nauwelijks nog lukt. Ik ben Belgisch staatsburger en zoek dringend juridisch advies over hoe ik mijn familie in veiligheid kan brengen. Niet per se naar België — elk veilig land is goed genoeg. Ik wil alleen dat ze veilig zijn.
De situatie
Mijn grootmoeder, oom en veertienjarige neef zijn Afghaanse vluchtelingen die jaren geleden zijn gevlucht uit Afghanistan en sindsdien in Iran verblijven. Ook daar is de situatie nu gevaarlijk en onhoudbaar geworden. Ze kunnen nergens veilig zijn.
Enkele weken geleden is mijn tante overleden omdat Iraanse ziekenhuizen haar behandeling weigerden — simpelweg omdat ze Afghaans was. Mijn oom is sindsdien in een diepe depressie. Zijn drie zonen wonen in Zweden en hadden hun moeder meer dan tien jaar niet gezien. Ik heb hen zelf moeten bellen om te zeggen dat ze haar nooit meer zouden terugzien. Drie van hen hebben papieren in Zweden, één nog niet.
Mijn grootmoeder is oud, ziek, en heeft niet veel tijd meer. Ik heb haar voor het laatst gezien toen ik vijf jaar oud was. Ik ben nu tweeëndertig. Bijna mijn hele leven heb ik haar gemist, en ik voel dat de tijd opraakt.
Wat ik al heb geprobeerd
Ik heb een vliegticket gekocht om zelf naar Iran te gaan en hen te helpen. Ik werd tegengehouden op de luchthaven — mijn visum werd geweigerd. Ik kon niet verder.
Daarna heb ik wekenlang alles geprobeerd wat ik kon bedenken: ambassades, het UNHCR, hulplijnen voor immigranten en vluchtelingen, juridische organisaties, meerdere instanties. Het resultaat is telkens hetzelfde: niemand neemt op, men verwijst door, of men wil simpelweg niet helpen. Na alles wat ik heb geprobeerd sta ik nog altijd op nul. Elke gesloten deur kost tijd, en tijd is wat mijn familie niet heeft.
Momenteel heb ik helemaal geen contact meer met mijn familie omdat er geen internetverbinding is bij hen. Ik weet niet hoe het met hen gaat. Ik weet niet hoe mijn veertienjarige neef zich voelt, alleen met een depressieve vader in een gevaarlijke situatie. Die onzekerheid is ondraaglijk.
Financieel
Ik wil dit duidelijk vermelden: geld is geen obstakel. Ik ben bereid alles te betalen wat nodig is — advocaatkosten, procedures, reiskosten, opvang. Ik werk zo hard als nodig, zoveel als nodig. Dit is geen kwestie van middelen. Dit is een kwestie van weten welke weg ik moet bewandelen.
Persoonlijk
Ik heb een vrouw en een zoon die mij nodig hebben, en dat houdt mij staande. Maar ik wil eerlijk zijn: ik kan het niet meer aan. Dit schuldgevoel en deze stress vreten mij van binnenuit op. Ik slaap nauwelijks, ik functioneer op automatische piloot, en op sommige momenten voel ik mij volledig gebroken. Niet omdat ik zwak ben — maar omdat ik al jaren leef met het gevoel dat ik hier veilig zit terwijl mensen van wie ik hou lijden, en de afgelopen weken is die last ondraaglijk geworden.
Ik vraag geen medelijden. Ik vraag om hulp. Concrete, juridische hulp — zodat ik eindelijk iets kan doen in plaats van machteloos toe te kijken.
Mijn vragen
- Welke juridische opties heb ik als Belgisch staatsburger om mijn oom, grootmoeder en neef in veiligheid te brengen — naar België, Zweden, of welk veilig land dan ook?
- Is een humanitair visum mogelijk, gezien het overlijden van mijn tante door geweigerde medische zorg en de kritieke medische toestand van mijn grootmoeder?
- Zijn er mogelijkheden via gezinshereniging vanuit Zweden, aangezien drie van de vier zonen daar legaal verblijven?
- Kan er een asielprocedure worden opgestart vanuit het buitenland, of moet dit fysiek in België of Zweden gebeuren?
- Welke gespecialiseerde advocaten of organisaties in België of Zweden hebben ervaring met dit soort urgente gevallen?
- Hoe start ik dit proces zo snel mogelijk, zonder tijd te verliezen aan wegen die nergens toe leiden?
Met vriendelijke groet,
Nasser