Hallo allemaal,
Ik ben enig kind en mijn moeder is stervende. Niets is geregeld en ik heb nog niets getekend bij een notaris. Is dit normaal? Ik heb ook de middelen niet om successierechten te betalen. “Dat is allemaal geregeld”, zegt mijn vader.
Volgens mama staat alles al op zijn naam en zou hij alles weggeven aan de kinderen van zijn zuster, die hij verhemelijkt. Kan dit zomaar? Mijn ouders zijn (vermoedelijk) getrouwd met scheiding van goederen.
Ik weet van niets en dat bezorgt me enorm veel stress. De onzekerheid en onveiligheid waarin ik al jaren leef, wegen zwaar. In ons gezin wordt niet gepraat; alles gebeurt volgens zijn wil.
Ik zou graag een brief schrijven aan zijn zuster, met vader erbij, waarin ik de onveiligheid van mijn moeder aankaart, maar ook mijn eigen situatie. Ik wil eindelijk alles opschrijven wat hij ons gezin heeft aangedaan, om mezelf in te dekken nu mama nog leeft. Doe ik daar goed aan? Of is stilzwijgen (zoals al die generaties?) de oplossing?
Mijn moeder kan de trap niet meer alleen op en is al gevallen. Ze heeft kanker, maar beneden wilde hij geen ruimte voor haar creëren. Er is geen hulp van buitenaf. Ik begrijp het niet. Geen enkele vorm van verbetering werd ooit aanvaard; hij laat ons sukkelen. Alles om controle te behouden.
In het verleden heb ik meermaals gevraagd om hulp bij de aankoop van een huisje. Hij zou schenken, niets kwam. Dat leidde tot grote ruzies. Ik ben het zo beu. Mijn hele leven heb ik het gevoel dat mijn plannen worden gesaboteerd en ben ik blijven hopen op verandering die er nooit kwam. Ik ben alleenstaand en kan nergens terecht. Hoe naïef van mij om te blijven hopen op zijn steun en hoe rot kan je zijn om je eigen kind en vrouw zo te haten?
Mijn hele leven zit ik in de miserie door mijn toxische afkomst en heb ik veel fysieke en mentale klachten ontwikkeld.
Ik wil dit tot een goed einde brengen en hoop daarna op rust – en het schrijven van een boek.
Graag advies.